<p><sup><strong><a href="https://sites.google.com/site/viceisza/" target="_blank">Angelino Viceisza;</a> </strong>Curaçao, 1979<br />
Universitair docent (Assistant Professor) Economie aan het Spelman College in Atlanta, Georgia.<br /><br /><strong>Opleidingen</strong>:<br />
Georgia State University; PhD: Economie.<br />
Georgia State University; Master of Arts: Economische beleidsvormen.<br />
Boston University; Master of Arts: Economie.<br />
Temple University; MBA: International Business.<br />
Universiteit van de Nederlandse Antillen (thans: Universiteit van Curaçao); Bachelor of Science: Boekhouding.</sup><br /><br /><em><strong>Wat is de reden dat je een opleiding in de Verenigde Staten (VS) hebt gekozen, in tegenstelling tot vele van jouw generatiegenoten die voornamelijk in Nederland of elders in Europa terecht zijn gekomen?</strong></em><br />“Eenvoudig gezegd: mijn familie heeft altijd hechtere banden gehad met de VS dan met welk land in Europa ook. Nadat ik in 2001 aan de Universiteit van de Nederlandse Antillen (tegenwoordig: Universiteit van Curaçao, red.) in boekhouding was afgestudeerd, wist ik dat ik voor mijn vervolgopleiding zowel een andere afstudeerrichting als een andere omgeving wilde. Ik koos voor een internationale MBA-opleiding aan de Temple University in Philadelphia, aangezien dit programma over drie continenten gespreid is: 4 maanden Parijs, 6 maanden Philadelphia en ten slotte 1 maand Tokio. Hierna verliep alles op organische wijze: ik rondde wederom een masteropleiding af op de Boston University en later ook op de Georgia State University – op deze laatste onderwijsinstelling ben ik vervolgens ook gepromoveerd. Dit heeft in het bijzonder te maken met het feit dat mijn familie, zolang ik mij kan herinneren, affiniteit met deze stad heeft gehad aangezien mijn vader voor de honkbalclub Atlanta Braves heeft gewerkt”.<br /><br /><em><strong>Wat zijn volgens jou de belangrijkste verschillen tussen het Amerikaanse en het Nederlandse hoger onderwijssysteem?</strong></em><br />“Op doctoraatsniveau zou ik zeggen dat de programma's op de grotere Nederlandse universiteiten, en dan met name de opleidingen die verbonden zijn aan het <a href="http://het Tinbergen Instituut" target="_blank">Tinbergen Instituut</a>, ongeveer hetzelfde zijn als in de VS. De nadruk ligt op het volgen van kwantitatieve (keuze)vakken in de eerste twee studiejaren. In de resterende jaren werken studenten aan een onderzoek door artikelen te schrijven Hierna worden deze artikelen als proefschrift of essaybundel ingediend om zo te kunnen promoveren. Op de lange termijn is het natuurlijk de bedoeling om artikelen te schrijven voor gerenommeerde aan peer review onderworpen wetenschappelijke tijdschriften”.<br /><em><strong><br />
Waar liggen dan de verschillen?</strong></em><br />“Historisch gezien was de aanpak in Nederland anders. Zoals de term 'doctorandus' doet vermoeden, kon een ieder die over een soortgelijke titel beschikte een doctoraat behalen, oftewel promoveren. Een opvallend verschil is dus dat velen die vroeger in Nederland promoveerden geen tot weinig voorbereidende keuzevakken hadden gevolgd. Bepaalde programma's in Nederland handhaven nog steeds hetzelfde formaat of een hybride vorm hiervan”.<br /><em><strong><br />
In Europa denken jongeren vaak dat emigreren naar de VS zo goed als onmogelijk is. Wat zijn jouw ervaringen hiermee geweest?</strong></em></p><div style="float: right; width: 250px; padding: 5px; background-color: rgb(244, 234, 222); margin-left: 10px;">In de serie <em><strong>Caribische Nederlanders in de wereld </strong></em>ondervraagt Jassir de Windt Caribische Nederlanders over hun visies op en ervaringen met verschillende maatschappelijke onderwerpen.</div><p>“Impliciet in deze vraag is dat niet-Amerikanen geen vergunning hebben om in de VS te mogen werken. Daarom hangt het echt af van onder andere de vaardigheden van de persoon in kwestie tegenover de vraag op de arbeidsmarkt. Iemand met bijvoorbeeld een PhD-graad in de economie staat competitief gezien sterker op de Amerikaanse arbeidsmarkt dan iemand met een bachelor- of masteropleiding. De reden is simpel: een werkgever in de VS kan alleen als 'sponsor', zoals dit in Amerika wordt genoemd, optreden als er overtuigende argumenten zijn dat de competenties en vaardigheden van de betreffende immigrant niet al op de 'autochtone' arbeidsmarkt te vinden zijn”.<br /><br /><em><strong>Wat was in jouw geval doorslaggevend om wel in de VS te mogen blijven werken?</strong></em><br />“Het is allemaal zeer afhankelijk van de omstandigheden. Zelf ben ik met 'slechts' een masterdiploma tegen meer barrières aangelopen dan toen ik eenmaal gepromoveerd was. Wat waarschijnlijk wel geholpen heeft is dat ik over twee masteropleidingen en een MBA-opleiding beschik. Een ander belangrijke punt is of je diploma's wel of niet aan een Amerikaanse onderwijsinstelling zijn behaald. Zelfs voor zeer hoogopgeleide migranten die niet over Amerikaanse dipoma’s beschikken, is het vele malen moeilijker om in de VS aan een baan te komen. De kans om ooit als kennismigrant in de VS te mogen blijven, krijgt dus waarschijnlijk al vorm op het moment dat er door een leerling een studie- maar ook een locatiekeuze wordt gemaakt. Zo niet eerder”.</p><p> </p><p><sub>DISCLAIMER: The opinions/views/experiences expressed herein are those of Dr. Angelino Viceisza and do not represent those of any of the institutions, organizations, or individuals with which/whom he is affiliated. Furthermore, these views are shaped by his own experiences, which may have been random. So, they should NOT be seen as any form of legal or professional advice and are therefore non-binding. </sub></p><p> </p><p> </p>
↧